درد دلهای يک کويری

نسيم بوي اقاقي مي برد،
     و زمين چه معطر شده بود از نوازشگري دست خدا
اشك پنهان شده بود،
      در حريم قطرات باران
حيران بودم و هر لحظه دلم
        در حيرت يك زيبايي
        در غرور يك لحظه نفس
        در لذت يك جرعه نسيم
        در دغدغه معني يك بيت درخت
        در پريشاني بي خود بودن
                 از ميان سينه ام پر مي كشيد
خاكهاي باران خورده،
         از قدمهايم تمناي توقف داشتند
كفشهاي سفرم
         حسرت ماندن داشت در گل آلوده باران بر خاك
چشمهايم بسته
    گوشهايم پر غوغاي زمين
      مست بودم از شميم باران
            و دلم يادش رفت، آرزوهايي داشت.
پوستم سرسبز تر از برگ درخت
      از سرسره سرد يك قطره آب
بودنم تر مي شد
 ماندنم نقش بي رنگ تماشايي بود
گفتنم ساكت شد
از بر بودنم را، آب برد.
من بودنم را عشق شست.

بيت به دنبال يك چتر ميگشت.
قافيه مي ناليد
 از چروك آستين پيراهنش
آب، ساقه، ابر فكر
 هر واژه خيس از معني
 جاي كوبيدن پا
  ته بي خودي رقص جنون
 وقت سجده بر مهر زمين
  جانماز خيس از اشك فضا.
يك نفر مي پرسيد
        از كجا اينچنين چتري خيس
يك نفر در بي خودي راندن عمر
آب باران فرو خفته به خاك
          جاي پاي گل آلوده اشك
              نم آلوده يك گريه تلخ
                  آنچنان بر نهال كم برگ وجودم پاشيد
                               كه درازاي سپيد بي كينه عمرم، لك شد.
و خودش رفت سريع
 كه مبادا از جريان باران
 برگه هاي پر خط، پر حرص و غرض
  كه درونش منطق بود
  و برونش سبز شده ، از رويش جلد
 برگه هاي پر از استدلال
 دسته كاغذي استنتاج
 دست پر از آس دروغ
                           نم بخورد.